zaterdag 8 januari 2011

Slot: ’t Mysterie van de zwaartekracht. ...................... / vertaling Jan Smith © 2011 /WantToKnow.nl/.be

Slot: ’t Mysterie van de zwaartekracht.


Met heel veel dank aan Jan Smith voor zijn toewijding en de tijd, die hij besteedde aan het op uitmuntende wijze vertalen van het boek Moongate’, dat wij hier op WantToKnow plaatsten.
Je bent een kanjer Jan!!
* * *
– HOOFDSTUK 13 –
ZWAARTEKRACHT, SEARL-SCHOTELS EN LEVITATIESTRALEN
 vertaling Jan Smith © 2011 /WantToKnow.nl/.be

In dit hoofdstuk bespreken we de aard van de zwaartekracht en aandrijfmethoden die door Ufo’s kunnen worden gebruikt. Ook zal worden aangetoond dat er reeds in 1949 een antizwaartekrachtapparaat werd uitgevonden dat mogelijk door NASA en Defensie werd toegepast om mensen op de Maan te laten landen. Er bestaan veel ontdekkingen en uitvindingen die te maken hebben met de aard van de zwaartekracht, maar de gevestigde wetenschap heeft ze altijd categorisch genegeerd en onderdrukt. We zullen hier een korte samenvatting van een aantal van deze ontdekkingen geven. Een veelgehoorde theorie over zwaartekracht, die in de jaren ’50 werd ontwikkeld, lijkt van toepassing op veel waarnemingen van deze natuurkracht, ofschoon er op basis van de laatste ontwikkelingen wel enige herziening nodig is.

Zoals in hoofdstuk 8 reeds werd uitgelegd lijkt de fundamentele zwakke plek in de universele zwaartekrachtwet van Newton te liggen in de aanname dat zwaartekracht ongelimiteerd zou kunnen doordringen in materialen van welke dikte dan ook. De zwaartekracht bezit veel eigenschappen die we ook terugvinden bij het licht omdat zwaartekracht kennelijk wordt veroorzaakt door een straling die in hoge mate doordringt in het elektromagnetisch spectrum. Derhalve penetreert deze straling slechts in beperkte mate materie, voordat hij volledig verstrooid wordt.


Sir Henry Cavendish 
voerde in 1798 een laboratoriumexperiment uit om de aantrekkingskracht te kunnen vaststellen tussen vaste metalen. Uit dit experiment kwam de zwaartekrachtconstante naar voren die later werd gebruikt voor het bepalen van de massa en de dichtheid van de Aarde.

Juist vanwege dat lage doordringend vermogen van de zwaartekracht maakte men daarna de wezenlijke fout door deze constante ook van  toepassing te laten zijn op lichamen van planetaire afmetingen. Een van de redenen waarom het onmogelijk is om de zwaartekrachtomstandigheden die voor kleinere voorwerpen gelden, ook toe te passen op planeten, wordt veroorzaakt door het feit dat de afzwakking van de zwaartekrachtstraling in geen enkel vergelijkbaar opzicht bij kleinere voorwerpen optreedt. Een andere reden is een vermeerderend effect ( niet bij kleinere lichamen), dat wordt veroorzaakt door het verstrooien van straling van hogere frequenties die in die van de zwaartekrachtstraling terechtkomt.

Algemeen wordt aangenomen dat materie die zich beneden een bepaalde afstand tot het planeetoppervlak bevindt, niet aan oppervlaktezwaartekracht bijdraagt –in verhouding tot de massa -, omdat de zwaartekrachtstraling die door deze materie wordt gegeneerd gedeeltelijk zal zijn opgelost of verzwakt voordat die het oppervlak zal hebben bereikt. Hieruit volgt dat de massa van een planeet niet echt bepaald kan worden zonder kennis te hebben van de dikte van de schil, de samenstelling van het materiaal waaruit deze bestaat en het percentage van de holten die zich erin bevinden. De Maan zou, vanwege haar hoge oppervlaktezwaartekracht, eigenlijk een zeer indrukwekkende massa moeten hebben om aan de Universele Wet van de Zwaartekracht te kunnen voldoen. En er is inmiddels al veel bewijsmateriaal dat aantoont dat zowel de Aarde als de Maan allebei holle structuren zijn.

Om die reden draagt de schil van de Maan meer bij aan de zwaartekrachtstraling dan op basis van het experiment van Cavendish werd verondersteld.